| Indonezyjski owoc, pokryty charakterystyczną kolczastą łupiną. Miąższ o jasnokremowej barwie podzielony jest na kilka części. Ma słodki, specyficzny smak. Przysmak można dodawać do różnych zup bądź sałatek. Durian zdecydowanie częściej kojarzony jest jednak z nieprzyjemnym zapachem. Odór wydzielany jest przez skórkę, która zawiera związki siarki. Zapach często jest tak silny, że uniemożliwia zjedzenie owocu. Przypomina odór zgniłej cebuli, a czasami nawet fetor ścieków. Odrzucający zapach spowodował, że w niektórych krajach wnoszenie owocu jest zakazane (np. do środków komunikacji, na pokłady samolotów). Bardziej odporni smakosze, chwalą wartości smakowa owocu. Miąższ ma gęstą konsystencję, smak jest bardzo charakterystyczny, owocowo – korzenny, o cebulowo – waniliowym aromacie. Niektórzy preferuje surowy owoc, niekiedy jednak durian suszy się bądź przerabia na marmoladę. Można także poddać fermentacji. Podobno najlepiej komponuje się z lodami i ciastkami. Można także wykorzystać nasiona duriana, które praży się na oleju, a następnie przysypuje cukrem i ugotowanym ryżem. Azjaci bardzo cenią owoc duriana. W ich kulturze określa się go jako afrodyzjak. Dodatkowo durian to także bogate źródło cukrów (około 23% ), witaminy C (do 41 mg/100 g) oraz witamin A , B1 i B2. W 100 g owocu znajduje się 90 kalorii.
|